Leczenie nieżytu nosa

Leczenie alergicznego nieżytu nosa polega na unikaniu, jeśli to możliwe, substancji wywołujących objawy, a także stosowaniu leków przeciwalergicznych. Stosuje się różne leki przeciwhistaminowe (zwykle podawane dosutnie) i glikokortykosteroidy podawane donosowo. Należy pamiętać, że glikokortykosteroidy donosowe nie działają bezpośrednio po podaniu, tylko po kilku dniach stosowania, dlatego często w początkowym okresie stosuje się krople obkurczające błonę śluzową nosa, ale nie dłużej niż przez 5–7 dni. Leczenie alergicznego nieżytu nosa jest procesem długotrwałym, choć w przypadku alergii sezonowych (np. katar sienny) stosowane okresowo.

W przypadku znacznego nasilenia dolegliwości lekarz może rozważyć immunoterapię, popularnie nazwaną odczulaniem. Polega ona na podskórnym podaniu (w formie zastrzyków) stopniowo zwiększającej się dawki alergenu w różnych odstępach czasu. Celem jest przyzwyczajenie organizmu do alergenu i zahamowanie objawów alergii.

 

 

Leczenie idiopatycznego nieżytu nosa polega głównie na unikaniu czynników lub sytuacji wywołujących objawy. Nieraz niezbędna jest całkowita zmiana trybu życia, a niekiedy nawet zmiana zawodu. Wspomagająco stosuje się roztwory soli morskiej w rozpylaczu, a także leki przeciwhistaminowe albo glikokortykosteroidy donosowe, które łagodzą miejscowe objawy.

 

Do powikłań przewlekłego nieżytu nosa należą zapalenie zatok przynosowych, spowodowane upośledzeniem wentylacji przez naturalne otwory zatok oraz nadmierną produkcją wydzieliny, a także polipowatość błony śluzowej wyściełającej jamę nosową. Pacjenci mogą zgłaszać również upośledzenie węchu i nawracające zapalenia ucha środkowego (jego wentylacja jest znacznie upośledzona przez obrzęk błony śluzowej nosa, zatykającej trąbkę Eustachiusza – przewód łączący ucho środkowe z nosem).

Należy pamiętać, że przewlekły nieżyt nosa niezależnie od przyczyny jest dużym problemem dla pacjenta, ponieważ niejednokrotnie znacznie ogranicza codzienne funkcjonowanie.

Brak wyników
03